Bæjarhátíðin Mærudagar er haldin á hverju sumri á Húsavik og fer hún
fram síðustu helgina í júlí. Í tengslum við Mærudaga er boðið uppá dagskrá Sænskra daga en þeir fara fram í
sömu viku og eru nokkurs konar undanfari Mærudaganna.
Á Mærudögum hefur skapast sú skemmtilega hefð að bæjarbúar sameinast um að skreyta bæinn sinn með hverfalitum. Húsavík er
þá skipt upp í þrjú hverfi sem auðkennd eru með mismunandi litum. Þá er suðurbærinn til og með Uppsalavegi ,,bleika hverfi''
miðbærinn er ,,græna hverfi'' og norðurbærinn frá Kaupfélagshúsinu er ,,appelsínugula hverfið''.
Mærudagar hafa unnið sér fastan sess í bæjarlífinu sem árleg samkoma fyrir bæjarbúa, ættingja þeirra og brottflutta Húsvíkinga.
Það var í apríl 1994 sem Mærudagar voru fyrst haldnir á Húsavík sem eins konar uppskeruhátíð lista- og menningarlífs í sumarbyrjun. Árið 1996 var tímasetning hátíðarinnar færð fram í júní og hún tengd við Jónsmessu. Hátíðin hefur orðið umfangsmeiri og fjölsóttari með hverju árinu sem líður og hefur nú öðlast fastan sess síðustu helgina í júlí. Sænskir dagar voru fyrst haldnir árið 1998 en síðan 2006 hafa þeir verið haldnir í tengslum við Mærudaga.
Dagskrá hátíðarinnar er ávalt fjölbreytt og skemmtileg. Í boði er hvers kyns uppákomur, nýungar í bland við atriði sem hafa öðlast fastan sess. Tónlistin skipar veglegan sess og eiga allir að geta fundið eitthvað við sitt hæfi á þeim fjölmörgu tónlistaruppákomum sem boðið er upp á alla vikuna. Myndlist og leiklist eiga sinn stað í dagskránni auk þess sem boðið er upp á leiki og námskeið fyrir börn sem fullorðna.
Það eru þó sem fyrr segir fagnaðarfundir Húsvíkinga hvaðanæfa að sem einkenna stemningu Mærudaga. Með hverju árinu fjölgar þeim brottfluttu Húsvíkingum sem gera sér ferð til Húsavíkur á þessum tíma hvort sem þeir búa í Reykjavík, Noregi eða Bandaríkjunum og fermingarsystkini og bekkjarsystkyni mæla sér gjarnan mót og endurnýja gömul kynni.
Stéttin niður við höfnina er hjarta hátíðarinnar og þegar rölt er í gegnum iðandi mannlífið er gaman að fylgjast með þegar andlit fólks lýsa upp af gleði og undrun við það að hitta gamla vini og jafnvel gleymda kunningja.
